Ewa Kozłowska

modlitwa - wiersz, mantra, motto ; z portfela - bo tam to włożyłam, aby często czytać…

Po chwili uczysz się subtelnej różnicy
między podaniem dłoni i spętaniem duszy.
Uczysz się, że miłość nie oznacza przychylności,
a być z kimś nie oznacza bezpieczeństwa.
Uczysz się przyjmować porażkę
z podniesionym czołem, z otwartymi oczami,
jak uczeń wdzięczny za lekcję,
nie zaś jak nadąsane dziecko.
I uczysz się, że w mroku walki,
w zwątpieniu i pogodzeniu powstaje w Tobie
nowe życie.
I uczysz się, że nawet promień słońca parzy,
gdy zbyt długo Cię dotyka.
Więc załóż własny ogród,
zamiast czekać,aż ktoś przyniesie Ci kwiaty.
Naprawdę jesteś silny.
Naprawdę jesteś wartościowy,
uczysz się, uczysz bezustannie…
To pewne jak nadejście świtu… uczysz się.
/autor nieznany/

argumentów za ani przeciwko nie będę tu przytaczała, każdy rozsądzi według własnej woli i sumienia

„Nie złość się nigdy na siebie ani na własne niedoskonałości. Chociaż bowiem rozum domaga się, byśmy po każdym upadku czuli żal i smucili się, jednakże nie dopuszczajmy do tego, by to uczucie było cierpkie i niepokojone, niecierpliwe i gniewliwe. Wielu, bowiem wpada w złość, dlatego, że się złościli, martwią się tym, że się martwili, są rozdrażnieni tym, że dali się ogarnąć rozdrażnieniu. Takie gniewy, smutki i kwasy, skierowane przeciw sobie samemu, zmierzają do pychy i pochodzą jedynie z miłości własnej, która trapi się i niecierpliwi na widok naszej niedoskonałości. (…) Gdy więc upadnie twoje serce, podnoś je słodko, upokarzając się głęboko przed Bogiem na widok swej nędzy i nie dziwiąc się wcale swemu upadkowi, gdyż nic w tym dziwnego, iż ułomność jest ułomną, słabość słabą, a nędza | nędzną”. /
Św. Franciszka Salezy (1567-1622) „Filotea, czyli droga do życia pobożnego”.

“Nigdy nie rozpaczajmy, bo żaden oręż szatana nie jest tak silny jak rozpacz. Dlatego nie tak cieszymy go grzesząc, jak rozpaczając.”
- Św. Jan Chryzostom, „Złotousty”, (ok.350-407) Homilia na słowa „Ciasna jest brama”

“Nie widzę, słucham cię oczyma, biała!
Nagości twojej linie i kolory
w hymn mi się jeden łączą różno wzory
w muzykę kształtów, w pieśń twego ciała…

niegdyś w paryjskim marmurze kowali
chodzili cisi, senni między ludem-
oni widzieli cud i żyli cudem … “/Tetmajer/

“Pościel twe pyszne, świetne ciało,
Nienapatrzone, niepojęte,
Pod naszą rozkosz oszalałą,
Misterie, cuda, orgie święte.

Tężejem, giniem! Rozkosz — męka!
Wir! Mnie się dłońmi chwyć obiema!
Przebóg! Wir niesie! Ziemia pęka!
Cud! Tchu brak w piersiach! Śmierć… Nas nie ma. “/Kazimierz Wierzyński/