Ewa Kozłowska

Nie szukaj straconego czasu..

Marcel Proust zdobył światową sławę pisząc siedmiotomowe dzieło “W poszukiwaniu straconego czasu”. Nie próbuj tego samego.
Nie zastanawiaj się nad straconym czasem, jak to mówią Czesi “To se ne vrati” . Jest tylko czas miniony, przeszły, w którym albo robiłeś coś miłego, pożytecznego, przynoszącego satysfakcję, albo nie. W każdym razie nie wymyślono jeszcze żadnego sposobu jego odzyskania.

Dlatego zajmij się jak najlepszym wykorzystaniem czasu teraźniejszego - dzisiejszego dnia, tej właśnie godziny, minuty i sekundy.

“Znane są tysiące sposobów zabijania czasu, ale nikt nie wie, jak go wskrzesić.” /Albert Einstein

“Minęło wiele miesięcy, ale mnie nic nie minęło.”/Edward Stachura

“Czas robi swoje. A ty człowieku?” /Stanisław Jerzy Lec

“Miej czas na to, aby pomyśleć - to źródło mocy. Miej czas na modlitwę - to największa siła na ziemi. Miej czas na uśmiech - to muzyka duszy.” /Matka Teresa z Kalkuty

Wiele trzeba mocy, by umieć żyć wiedząc, jak bardzo życie i niesprawiedliwość są z sobą złączone.— Fryderyk Nietzsche

Tylko Ja mam problem jak z nią żyć….

chyba najlepszą odpowiedzią są słowa Pitagorasa :

“Skarżysz się, że znosisz krzywdy i niesprawiedliwość… Pamiętaj, że największym nieszczęściem jest je wyrządzać.”

Dla wszystkich Walczących…

“Każdy wojownik światła bał się kiedyś podjąć walkę.
Każdy wojownik światła zdradził i skłamał w przeszłości.
Każdy wojownik światła utracił choć raz wiarę w przyszłość.
Każdy wojownik światła cierpiał z powodu spraw, które nie były tego warte.
Każdy wojownik światła wątpił w to, że jest wojownikiem światła.
Każdy wojownik światła zaniedbywał swoje duchowe zobowiązania.
Każdy wojownik światła mówił “tak”, kiedy chciał powiedzieć “nie”.
Każdy wojownik światła zranił kogoś, kogo kochał.

I dlatego jest wojownikiem światła. Bowiem doświadczył tego wszystkiego i nie utracił nadziei, że stanie się lepszym człowiekiem.” / Paulo Coelho Podręcznik wojownika światła

“Nigdy nie pozbawiaj nikogo nadziei, może to wszystko, co mu pozostało.” / H. Jackson Brown, Jr.

“Nawet jeśli niebo zmęczyło się błękitem, nie trać nigdy światła nadziei.” /Robert Allen Zimmerman (Bob Dylan)

“Nie ma nikt takiej nadziei jak ja
Nie ma nikt takiej wiary w ludzi cały ten świat
Nie ma nikt tylu zmarnowanych lat
Nie ma nikt bo któż to wszystko mieć by chciał” /IRA, Nadzieja

i na koniec: moja uschnięta róża puszcza coraz to nowe zielone listki….

Pewnego razu Tanzan i Ekido szli błotnistą drogą, a rzęsisty deszcz nie zamierzał wcale przestać padać. Gdy wyszli zza zakrętu, ujrzeli piękną dziewczynę w jedwabnym kimonie przepasanym szarfą. Dziewczyna ta bez powodzenia usiłowała przedostać się na drugą stronę drogi.
“Chodź, dziewczyno!” - rzekł bez chwili wahania Tanzan, wziął ją w swe ramiona i przeniósł na drugą stronę błota.
Ruszyli w milczeniu w dalszą drogę i wieczorem dotarli do świątyni, w której mieli przenocować. Wtedy Ekido nie wytrzymał, spojrzał na Tanzana i wyrzucił z siebie - “My, mnisi, nie możemy zbliżać się do kobiet, a szczególnie do tych młodych i pięknych. To niebezpieczne. Dlaczego to zrobiłeś?”
“Ja pozostawiłem dziewczynę na skraju drogi.” - odpowiedział Tanzan - “A ty? Czy wciąż ją niesiesz?”

“Sztuka miłości w stylu amerykańskim polega na wyznaniu miłości, wysunięciu żądań i na posiadaniu. Energia miłosna nigdy nie jest tłumiona wewnątrz, lecz nieustannie promieniuje na zewnątrz. Jednak paradoksalnie napięcie miłosne słabnie, zaraz jak tylko miłość zostanie wyznana. W naszych czasach młodzi ludzie mają tak wiele okazji, żeby poznać zarówno miłość duchową, jak i cielesną, że trudno nawet o porównania z dawnymi czasami. Ale z drugiej strony, w skrytości ducha podejrzewają, że miłość duchowa umarła. Kiedy drzemiąca w sercu miłość nie natrafia na przeszkody i raz po raz powtarzany jest proces zdobywania obiektu i wygasania miłości, wtedy daje się zauważyć charakterystyczne dla naszych czasów zjawisko, jaki jest niezdolność do miłości oraz śmierć namiętności. Wydaje się, że właśnie to stanowi główną przyczynę cierpienia młodzieży, borykającej się ze sprzecznościami tkwiącymi w miłości duchowej.
Dawniej, przed wojną, młodzi ludzie łatwo odróżniali miłość duchową od fizycznego pożądania. Kiedy zostawali studentami, starsi koledzy zabierali ich do domów publicznych, gdzie uczyli się zaspokajać pragnienia cielesne. Natomiast kobiety, którą kochali, nie odważyliby się nawet dotknąć. Tym sposobem w nowoczesnej Japonii miłość padła ofiarą prostytucji, a jednocześnie podtrzymywana była jej stara, purytańska forma. Lecz jeśli chcemy, by istniała miłość duchowa, to trzeba w zamian coś poświęcić, gdyż mężczyzna musi zaspokoić swoje cielesne żądze. Bez tego nie będzie prawdziwej miłości. Na tym właśnie polega tragizm męskiej fizjologii.” / Mishima Yukio Wprowadzenie do Hagakure (tłum. Beata Kubiak Ho-Chi; w Estetyka japońska, t. 3, pod red. Krystyny Wilkoszewskiej, Universitas, Kraków 2005)